Loading

JEREMY BLAKE / 1971-2007 (USA)

EN   /   FR  /   NL

 

Jeremy Blake was een kunstenaar die erkenning kreeg voor wat hij al verwezenlijkt had en voor wat hij nog in zijn mars had. Zijn artistieke prestaties en zijn carrière zaten in de lift. Hij werd gezien als een invloedrijk en iconoclastisch iemand. Jammer genoeg pleegde Blake in juli 2007 zelfmoord in New York, een week na de zelfmoord van Theresa Duncan, al 12 jaar zijn geliefde partner - naar de redenen kunnen we alleen maar gissen.

Blake kwam voor het eerst in de belangstelling in de late jaren 1990 met zijn grootschalige, semi-abstracte, digitale C-prints die eruitzagen als schilderijen en foto’s maar geen van beide waren. Daarna begon hij opeenvolgende beelden tot leven te brengen om zo een loop te creëren van continu videowerk dat wedijverde met schilderijen en films, maar geen van beide was. Zijn beelden met een visuele densiteit omvatten vaak zowel abstracte als figuratieve expressies, via de taal van het modernisme en stemmen van de film noir. De esthetisch gestileerde werken van Blake behandelden uiteenlopende onderwerpen, van geweld en terrorisme tot glamour en decadentie, van metaforen van architecturale ruimten tot profielen van culturele personificaties.

De werken van Blake werden internationaal tentoongesteld. Ze waren aanwezig op drie Whitney-biënnales, zijn vertegenwoordigd in veertien museumcollecties en zijn een onderwerp van proefschriften en studieboeken. Hij wordt algemeen erkend als een pionier in het samensmelten van de traditie van de schilderkunst en een nieuwe digitale wereld. Hij creëerde hybriden van nieuwe mediacreaties, nieuwe genres en een nieuwe soort kunstbeleving. Hij maakte ‘schilderijen’ die digitale prints waren en films die ‘bewegende schilderijen’ waren. Hij was een vernieuwer die de deuren opende voor een expressiewijze die anderen nog lang zullen gebruiken.

Blake bleef onze - maar ook zijn eigen - verwachtingen uitdagen. Hij maakte komaf met het onderscheid tussen object- en tijdgebaseerde kunst en combineerde het abstracte en figuratieve op nieuwe en boeiende manieren. Hij gebruikte de meest eloquente, formele woordenschat om verborgen verhalen te illustreren, filmportretten te presenteren en sociale perspectieven te portretteren. Hij was een verhalende abstracte kunstenaar die werkte rond geschiedenis, popcultuur, biografie en fictie en die mooie dingen wilde maken. Zijn werken zijn verleidelijk, zijn onderwerpen provocerend, zijn inhoud diepzinnig.

Jeremy Blake opende onze ogen en verruimde onze ideeën over wat kunst kan zijn en hoe we de wereld zien en erover nadenken. Zijn werk zal nooit worden vergeten en zijn nalatenschap zal blijven bestaan.

TRIBUTE TO

JEREMY BLAKE / WINCHESTER TRILOGY

Century 21, of the Winchester trilogy, was inspired by my interest in the Winchester Mystery House in San Jose, California. The Mansion is an architectural wonder that Sarah Winchester, widow of the heir to the Winchester rifle fortune, constructed over the course of 38 years, beginning in the late 1800s. After suffering the premature death of her child and then her husband, Winchester, informed by her deep belief in Spiritualism, concluded that the angry spirits of those struck down by her family's guns had cursed her. An advisor agreed and suggested that she build an enormously large house – an endeavor that would both accommodate good spirits and ward off evil ones with the sounds of never ending construction. The result is an eccentric, sprawling mansion, well outfitted for the undead with staircases going nowhere, doorways leading out into open air several stories above ground, and miles of darkened hallways for the spirits to roam.
The Winchester films, Winchester, 1906, and Century 21, combine 8-mm film footage, static 16-mm shots of old photographs, hundreds of ink drawings, and intricate frame-by-frame digital retouching. They are meant to provide an abstract and emotional tour – not so much of the architecture, but of some more fearful chambers of Sarah Winchester's mind. The abstract imagery represents supernatural activity, heightened by paranoiac glimpses of shadowy gunfighters, painterly gunshot wounds blossoming into Rorschach patterns, and a spectrum of images from Winchester rifle advertisements. The entire series is informed by the idea that the Victorian aesthetic (embodied by the Mansion's architecture) and the psychedelic sensibility (referenced through hallucinatory manipulation of the film) are sympathetic opposites.

My interest in the Mansion is rooted in an understanding that the site is more than just a monument to one person's eccentric preoccupation – it is the tangible outcome from a collision of social and historical narratives. The series ties together several mythic strands fundamental to American national identity in an attempt to justify Winchester's architectural free-for-all. The figure of the gunfighter facilitates spiritual regeneration through violence, and lawmen and outlaws are thus treated with reverent trepidation – as are the ghosts of their victims.

Beneath the dreamlike flow of images, the structure of the film is very deliberate. Winchester, 2002, first explores the exterior of the Winchester Mansion. 1906, 2003, reveals glimpses of the interior, with an emphasis on parts destroyed in the earthquake of 1906. Sarah Winchester chose not to repair certain damaged sections, preferring to build around them, as she imagined that the house's resident spirits disapproved of these accommodations. In Century 21 the camera moves out to the roof of the house and zooms in on three space-age movie theaters that are now across the street: Century 21, Century 22, and Century 23, alluding to the fact that it is the film, TV and the media that perpetuate the icon of the gunfighter. Pop-culture imagery emerges toward the end of the work, including a modified Charles Addams cartoon of children playing cowboy, as well as celebrity figures (artist Richard Price; playwright/actor Sam Shepard; and actress Raquel Welsh as gunslinger Hannie Caulder) appearing as phantom stand-ins to embody the specters of the Cowboy and of Sarah Winchester herself.

— Jeremy Blake, 2004

 

Download CV:  EN  

Download text:  FR  /   NL